woensdag 19 april 2017

Eindeloze Nacht van Jan Douwes 17

Ik zie Hennie altijd als ik in Soerabaja de wal op ga. Op een keer vraagt ze me mee te gaan naar de officiersclub. Ze deed dat voorheen vaak met haar man en vindt het er gezellig, bovendien hebben ze er een perfecte airconditioning. Als matroos kom ik er natuurlijk niet in, dus Hennie zet me een bril op, smeert vet in mijn haar en maakt er een paar fraaie slagen in. Een mooi tropenkostuum doet de rest. Ik ben volgens Hennie onherkenbaar. Toch ga ik met lood in mijn Schoenen naar de club. Dat kan volgens mij nooit goed gaan. We zitten nauwelijks of er is al een officier die vraagt of hij met mijn vriendin mag dansen. Ik knik genadig. Zelf licht ik met haar ook de beentjes van de vloer, maar als we net weer even zitten stevent de artillerie-officier Van Geel op ons tafeltje af en vraagt Hennie ten dans. Ik verschiet van kleur. Met deze man heb ik al zo vaak aan dek gestaan, dat hij mijn vermomming wel moet doorzien. Maar hij heeft niets in de gaten, of doet alsof. Als de orkestleider de laatste dans aankondigt, grijpt Hennie me bij de arm en zegt : "Kom op, we gaan snel weg." "Vanwaar die haast ?", vraag ik buiten. "De laatste dans is altijd de sleuteldans," legt ze uit. "En ik heb geen zin om het bed met een wildvreemde te delen. Ik vind het ook niet zo'n goed idee als jij vreemd gaat. Er heerst al meer dan genoeg geslachtsziekte."

Die mening wordt blijkbaar niet door alle aanwezigen gedeeld, want er blijven nog zo'n vijftien paren over, die een ruil van hun beminde kennelijk erg opwindend vinden. Enige tijd later raakt mijn duim bekneld bij het inbrengen van een huls tijdens snelladen, waardoor mijn hand tot aan de pols in het verband wordt gewikkeld. Als we weer naar de club gaan, vraagt de artillerie-officier Hennie weer ten dans. Ditmaal kijkt hij me echter we] erg lang aan. Hij zegt niets als ze van de vloer terugkeren en knikt me slechts kort toe. Mijn verband heeft me verraden, want de volgende morgen wordt omgeroepen dat Douwes zich in de hut van Van Geel moet melden. Hij grijnst als ik binnenkom en begint te vertellen dat het voor mij de vorige avond natuurlijk de laatste keer was in de officiersclub en vraagt hoe vaak ik er al kwam. "Ik kom er al meer dan een half jaar", beken ik. Van Geel schatert. Vooral het feit dat hij steeds beleefd aan mij toestemming had gevraagd voor de dans amuseert hem. Maar het verband had zijn ogen geopend voor mijn vermomming. "Goeie mop, Douwes, maar afgelopen verder. Dat snap je wel"

Hij wil nog wel even weten hoe de dame precies heette met wie hij had gezwierd. Daar kan ik hem 'tot mijn spijt' geen antwoord op geven. Wij varen weer uit en het zal voor een korte periode zijn, zo wordt ons van hogerhand meegedeeld. Veertien dagen als alles meezit. 's Nachts varen we met blauwe lampjes. Er is dan aan dek geen helder licht meer waar te nemen. Het is uitdrukkelijk verboden om aan dek zelfs maar een aansteker te gebruiken of te roken. Alleen met volle maan is zo'n regel overbodig, want dan steekt het schip met alle contouren duidelijk af tegen de zilveren zee. Tijdens het varen is er niets te beleven. Iedereen verveelt zich mateloos.

Wachtlopen, oefenen met de kanonnen, af en toe alarmoefeningen om vijf uur 's ochtends en dat is het dan. Zelfs de zoveelste nieuwe haven is op den duur een sleur. Om iets om handen te hebben richt Krijn van As op verzoek van Van Geel het Volle Maan Cabaret' op. De premiere mag plaats vinden op de kampanje, want daar is de meeste ruimte. Moppentappers, dansers, zangers, kortom een ieder die een artistiek sprankje voelt kan zich aanmelden. Ik speel mondharmonica in de band en maak deel uit van een dameszanggroepje. Pruiken worden van uitgeplozen henneptouw gemaakt, kostuums worden genaaid van alles wat voor handen is, en Krijn repeteert alsof zijn lever ervan af hangt, veelal in de doucheruimtes. Er blijkt heel wat talent onder de bemanning te schuilen. De opera Martha wordt grondig verkracht door er een eigen tekst op te maker, die beter is afgestemd op een mannengemeenschap. De eerste uitvoering bij volle maan is een succes, en zelfs officieren melden zich aan.
Wordt voortgezet

Geen opmerkingen :