vrijdag 14 april 2017

Eindeloze Nacht van Jan Douwes 16

Vaders en moeders, maar ook hun zonen en dochters nemen naar hartelust aan het bacchanaal deel en proberen in zo kort mogelijk tijd zoveel mogelijk sex-partners te verslijten. Merkwaardig genoeg bestaat er op het schip weinig animo voor deze feestjes op de Hollandse plantages. Er zijn nooit voldoende vrijwilligers die aan de uitnodiging gehoor willen geven. De mannen worden er op bevel naar toe gestuurd om het verplicht gezellig te hebben. Voor mijn katholieke maat Wim Graven is dit Sodom en Gomorra helemaal een gruwel. Zijn opvattingen geven ook op andere gebieden wel aanleiding tot meningsverschillen. Als ik vertel naar huis te verlangen of me beklaag dat ik geen ander vak kan uitoefenen, dan spreekt hij berustend: "Het zal wel zo moeten lopen ' Jan.

Dat maakt me wel eens razend. Dat absolute geloof van hem, waarmee hij iedere plooi gladstrijkt, omdat het allemaal Gods wil is en de pastoor het ook graag zo ziet. Zo opgaan in je geloof dat er geen andere verlangen meer bestaan ! Ik kan er niet goed tegen. Wim is zo sterk als een beer. Hij maakt zelf nooit ruzie, maar sleurt vechtersbazen wel uit elkaar met de vermaning dat hij ze stuk voor stuk op hun donder zal geven als ze niet stoppen. Hij kan een ballastschuitje, een stuk ijzer van 25 kilo, met gemak met een hand optillen. Ik krijg mijn vingers er niet eens omheen, laat staan dat ik het omhoog krijg. Vechtersbazen hebben onmiddellijk in de gaten dat ze beter vrede kunnen sluiten als ze die bankschroeven van Wim in hun nek voelen.

Zijn kracht komt goed van pas bij het ophijsen van de twee op ons schip gestationeerde watervliegtuigen, als ze terugkomen van hun verkenningsvluchten. Dat is een heel gedoe, want ze moeten eerst met een laadboom buitenboord gedraaid worden. Dan komt het er op aan om het zware hijsblok zo strak in het nog op de vleugel te houden, dat het niet losschiet en door de vleugel heen zakt. Dat alles terwijl de kist lustig meedeint op de golven. De divisies hebben als taak de kisten buitenboord te zetten als ze op verkenningsvlucht gaan en ze na de landing weer aan boord te hijsen. De vleugels raken vaak beschadigd, behalve bij onze divisie, dankzij de krachtpatserij van Wim. Onze schadevrije operaties vallen op, want wij krijgen de vaste taak het hijsblok te bedienen en dat betekent: vrij van wachtdienst.

Dat luizeleventje, waarin we alleen aanwezig hoeven te zijn als de vliegtuigen willen opstijgen en als ze weer terugkomen, zal een jaar gaan duren. Het dagelijkse werk houdt tevens de verantwoordelijkheid in voor alles wat op de bak aanwezig is tot aan het midscheepsgedeelte. Dat omvat ook het zingen van psalmen. Bij de marine geen godsdienstige liederen, maar de benaming voor het schoonmaken van het dek. Dat gebeurt met behulp van water en zand en een met een stuk brandslang omhuld stuk steep. Op de knietjes, en net zo lang schuren tot het hout weer wit is met mooie zwarte peknaden ertussen. Vooral bij de kombuis is dat een heidens karwei. De felle zon kleurt mij donkerbruin. Dat komt van pas als ik of en toe bij de inlanders eet, want dat is verboden. Bij controle maak ik me dan wat kleiner en val niet op. Ik eet er graag, want het eten smaakt hemels in vergelijking met de kost aan boord. Dat is veelal nasi uit blik en aardappelen die na verloop van tijd zuur begint te ruiken en later echt gaan stinken. De piepers liggen in een krantjang, een uit bamboe gevlochten mand. Na een paar weken wordt de brandslang er op gezet en wat dan nog overblijft wordt geschild. Dat is niet veel meer. Vandaar de uitdrukking 'zo zuur als een krantjang'.

Intussen zijn we bevorderd tot matroos tweede klasse, en dat levert een salaris van fl.68 per maand op. Het biedt uitzicht op een ruimer bestedingspatroon. Die promotie betekent voor Wim een worsteling met water, want voor de tweede klas moet je kunnen zwemmen, en hij komt niet verder dan spartelen. Niettemin redt hij het in het water op zijn enorme kracht en daarmee haalt hij zijn zwemproef tweede klas.
Wordt voortgezet

Geen opmerkingen :