maandag 20 maart 2017

Eindeloze Nacht van Jan Douwes 8

Ons verblijf bevindt zich diep in het vooronder bij de kettingbak (de bak waar de ankerketting in ligt). Bij de Portugese kust steekt een fikse storm op. Wij mogen niet aan dek. "Te jong en onervaren", oordeelt het commando. De storm kost het schip een sloep en een deel van de brug. In ons verblijf worden we heen en weer geslingerd en door elkaar gehusseld. Niemand slaagt er in om op z'n benen te blijven staan. Opgelucht omdat we kunnen gaan liggen, tuigen we om negen uur 's avonds de kooien op om op het slingeren van het schip in slaap te wiegen.

De volgende morgen meldt de scheepsomroep dat de opleiding weer aan dek mag. De storm lijkt nog niet geluwd en we zijn benieuwd naar de hoogte van de golven. Met moeite sjorren we onze kooien en klauteren aan dek. Daar is van een storm geen sprake meer. Het schip vaart rustig over een spiegelgladde zee. Het is zo'n bizarre gewaarwording dat mijn fysiek er danig van in de war raakt. De inhoud van mijn maag verlaat mij spontaan. Denken en voelen dat het stormt, terwijl het kalm is, heeft merkwaardige consequenties voor mijn aanpassingsvermogen. We zijn door de Straat van Gibraltar gevaren en doen achtereenvolgens Tunis, Oran, Algiers, Tanger, Malta en ten slotte Palermo aan. Mijn vader heeft me al folders van de plaatsen meegegeven, waardoor ik enigszins weet wat me te wachten staat. De werkelijkheid valt echter tegen. In de folders is alles kraakhelder en blinkend wit. In werkelijkheid stinkt het er en wit blijkt grauw. Mensen laveren vrolijk door de troep. Het deert ze kennelijk in het geheel niet.

Na verloop van tijd krijgt de aparte sfeer vat op je. Ik realiseer me dat het geen enkele zin heeft deze leefwijze te vergelijken met die in Nederland. Ik merk dat het leven hier voordelen en plezierige kanten heeft, die wij niet kennen. Er is verdraagzaamheid, hulpvaardigheid en blijheid met iedere nieuwe dag. De dag van morgen is pas morgen, dus waarom zou je je daar nu al druk om maken. Bezit is alleen maar ballast en lachen is een alternatieve rijkdom. Zwarte, zoete koffie in de kashba's, devotie in de moskee en hobbelen op de rug van een kameel door de woestijn. We trekken er altijd met vier man op uit, omdat sommige wijken te gevaarlijk zijn voor een bezoek alleen of zelfs met z'n tweeën. De twee jongens die dat wel een keer doen, worden door de Franse politie met flinke builen op hun kop en slechts gehuld in een politiecape aan boord afgeleverd. De commandant schudt meewarig z'n hoofd en veroordeelt het duo tot de aanschaf van een nieuw uniform.
Bas de Wit, Dierks en Joop Visser zijn mijn vaste stapmaten. Mijn andere vriend Wim Graven gaat nooit mee. Hij kan dergelijke uitstapjes niet in overeenstemming brengen met zijn Rooms-Katholieke geloofsovertuiging. Om hem over de drempel te helpen vertel ik dat er overal kruisbeelden hangen, maar hij is niet te vermurwen, uit angst dat zijn geweten hem parten zal spelen.

Dominee Van der Giessen neemt nieuwelingen vaak onder zijn hoede als ze gaan passagieren. Hij doet dit al jaren en heeft zo vele lichtingen marinemannen ingewijd in de geheimen van Noord-Afrika. Zijn excursies zijn altijd zeer de moeite waard. Hij spuit een schat aan informatie over historie en cultuur van alle plekken die we bezoeken. En hij heeft ook een opmerkelijke handigheid bij het afdingen op aangeboden waar. Als m'n maten en ik voor het eerst met hem mee gaan, komen we zowaar bij een tent die ook hij nog niet kent. "lk trakteer", zegt de dominee bij binnenkomst en geeft de bestelling voor zo'n twintig man op aan een oude vrouw. Als ze terugkomt met het dienblad vol drankjes heeft ze in haar kielzog een sliert prachtige naakte jonge vrouwen. De dominee verschiet van kleur en weet niet hoe snel bij moet afrekenen om met zijn schaapjes deze poel des verderfs zo snel mogelijk te kunnen verlaten. Voor ons is het een bevestiging dat de opwindende verhalen die er altijd over Noord-Afrikaanse havensteden worden verteld misschien dus toch wel een beetje waar zijn. Wat zullen de thuisblijvers jaloers op ons zijn. In Palermo wordt een officieel bezoek afgelegd, en de gehele bemanning staat aangetreden met het gezicht naar de wal.
Wordt voortgezet

Geen opmerkingen :